zondag 19 december 2010

En het boekje gaat naar...............

Zo, het is 19 december en vandaag zou ik beslissen naar wie het boek " Dochter van de jungle " gaat. Gelukkig hoef ik niet te loten, want alleen Angel(ique) heeft interesse. Dus Angel, als je dit leest, wil je dan je e-mail adres als reactie op dit bericht achterlaten, dan komt het boek je zo snel mogelijk tegemoet. Ik wens je heel veel leesplezier!

maandag 13 december 2010

Weggevertje en een beetje lui

Jolanda had een mooi boek gelezen dat ze ging verloten onder haar bloglezers. Kopka werd uitgeloot en heeft het boek vervolgens gekregen en gelezen. Zij besloot om mij het boek kado te doen en ik was er ontzettend blij mee. Ik heb het boek binnen 1 dag uitgelezen.
Het ging om het boek : 'Dochter van de jungle' geschreven door Sabine Kuegler. Hierin schrijft Sabine over haar jeugd die ze doorbracht, samen met haar ouders, zus en broertje, bij de Fayu, een onbekende stam in West Papoea. En nu lijk ik misschien een beetje lui, maar Jolanda heeft het boek zo mooi beschreven op haar blog, dat ik er eigenlijk op dit moment niets aan toe te voegen heb.





Maar nu ik het boek zelf met veel plezier en vooral verwondering gelezen heb, wil ik er graag weer iemand anders blij mee maken. Dus als je interesse hebt in het boek, laat me dat dan even weten in een reactie. Als er meer mensen het boek willen hebben, dan verloot ik deze op 19 december. In ieder geval wens ik de toekomstige lezer(es ) veel plezier ermee.

dinsdag 7 december 2010

Magisch winterplaatje



Een moment buiten, in de verte klinkt het geluid van een misthoorn en voor mij het betoverende gezicht van een prachtige treurwilg gehuld in rijp......................


vrijdag 3 december 2010

Sneeuw


Wat een verrassing bij het opstaan....het sneeuwt en niet zo'n beetje ook!!
Nu heeft het hier de afgelopen dagen wel wat gesneeuwd, maar de grote sneeuwval was onze stad een beetje voorbij gegaan.
En nu hier dan eindelijk ook zo'n pak ligt, tovert het wel een hele grote glimlach op mijn gezicht. December is voor mij de maand met leuke dingen voor de kinderen, maar ook een hele drukke maand, een maand van haasten, rennen en vliegen. En nu lijkt de tijd te vertragen door de sneeuw, de kinderen genieten van elke voetstap die ze in die sneeuw achterlaten en van het vooruitzicht om straks lekker op de slee te zitten. Ons keukendakraam is volgesneeuwd en dat geeft een prachtig sfeer-effect in de woonkamer, in de tuin liggen centimeters sneeuw en ik weet zeker dat daar vandaag nog een sneeuwpop uit zal worden gemaakt. Misschien gaan we ook nog naar de dijk om lekker met de slee van de dijk af te glijden en natuurlijk moet mama het eerst even zelf uitproberen;).
Al met al een magische wereld , waarin je je even in een andere tijd op een andere planeet waant.................

vrijdag 19 november 2010

We hebben een moestuin!

Het is zover! We hebben middels de voicemail gehoord dat we de moestuin hebben.
Ik word, als het goed is, vanmiddag teruggebeld door de vrouw van de vereniging en ik heb al begrepen dat ze het oude vervallen tuinhuis/schuur eigenlijk per direct willen laten slopen en afvoeren. Wij hebben toegezegd voor de sloop te zorgen en de vereniging heeft laten weten voor de afvoer te zorgen ( in samenspraak met de vorige eigenaresse ).
Het lijkt me zo heerlijk om straks in het voorjaar van alles te zaaien en te planten om het vervolgens te zien groeien en te oogsten. En wat zal ik er allemaal van kunnen koken/maken.........Ik kan haast niet wachten om te beginnen!



We zullen het langzaam moeten opbouwen. Allereerst maar een klein knap zelfgebouwd schuurtje neerzetten om tuingereedschap en andere benodigdheden in te kunnen opbergen. En dan eens goed naar de oppervlakte van de tuin kijken om te zien hoe we het willen indelen. En mocht het budget het toelaten, dan wil ik volgend kalenderjaar sparen voor een tweedehands kasje. Maar goed, first things first. Eerst maar eens zorgen dat de tuin opgeruimd is.....


vrijdag 12 november 2010

Lampionnen en fantasie


Gisteren was het Sint Maarten. De meiden hadden zich er al helemaal op verheugd en zongen thuis het ene liedje na het andere. Het weerbericht was echter iets minder positief, dus het bleek nog even afwachten of het te doen was om langs de huizen te gaan. Manlief en ik moesten allebei werken en overdag waren de kinderen bij mijn ouders. Die hadden lekker patatjes gehaald om half vijf, zodat hun maagjes gevuld zouden zijn op het moment dat ik ze kwam ophalen. Mijn moeder is samen met Aurora en Lynn al wat deuren van hun flat langsgeweest en toen ik ze kwam halen hadden ze al wat kadootjes en snoep in hun tassen zitten. Wij moesten zelf nog eten en keken thuis naar Buienradar. Dat voorspelde niet veel goeds rond een uur of zes
( de tijd dat we naar buiten zouden gaan ) Na wat overleg besloten we dan maar wat eerder naar het ziekenhuis te gaan, waar mijn schoonvader tot zondag in ligt, en daar de lampionnen te tonen aan opa, oma en tante. Toen we aankwamen werd het licht in de zaal snel uitgedaan en kwamen de kindjes met hun lampionnen binnen. Een paar patienten waren al op de hoogte ( mijn schoonzus werkt in het ziekenhuis ) en hadden snoep gehaald. Zo lief! Nadat de lampionnen en de meiden waren bewonderd in de zaal waar mijn schoonvader lag, waren de verpleegkundigen aan de beurt om ze te bewonderen. En van hen kregen ze ook weer snoep! Vervolgens leek het hen een goed idee om ook in de andere zalen een klein beetje Sint Maarten te brengen en zo hebben de meiden nog een heleboel plezier gehad en de patienten ook. In de ziekenhuiswinkel kregen ze zelfs een ijsje. De opbrengst ( toch niet onbelangrijk voor een twee- en een vierjarige ) was eveneens geweldig. Al met al een hele leuke, ietwat aparte Sint Maarten viering.

Vandaag kwam er een vriendinnetje van Aurora spelen. Ze wilden graag tekenen met de nieuwe viltstiften die Aurora gisteren had gekregen. Ik vind het geweldig om te zien hoeveel fantasie ze hebben. Er werden meisjes getekend met hele lange haren tot op de grond, hartjes met rokjes aan en ogen en hele gespierde armen. Een van die hartjes woonde in de lava van een vulkaan en had volgens de tekenares een hele gemene mond...... Meisjes met en zonder borstjes werden door de andere tekenares getekend met letters erbij.
De laatste paar dagen ben ik druk bezig om wat tekenvaardigheid op te doen. Ik wil graag elfen tekenen, zoals twee logjes geleden beschreven staat, en begon met paddestoelen, bomen en gras te tekenen en natuurlijk een elfje met vleugels, een toverstafje en een hele lange jurk. Wel een elfje dat zich had omgedraaid, omdat ik dan geen handen hoefde te tekenen ;)
Enfin, de meiden lieten hun kunstwerken zien en gaven een hele beschrijving erbij en ik vond het niet meer dan eerlijk om ook mijn creatie te laten zien. " Ohh, wat mooi."
" Ik ga ook een elf tekenen." Mama glom van trots. Maar uiteindelijk was het mijn jongste dochter die over de meeste fantasie bleek te beschikken. Ze keek naar mijn elfentekening, hield haar hoofdje scheef en zei: " Isse vliegtuig."

dinsdag 9 november 2010

Complimenten

De laatste tijd krijg ik meer complimentjes over mijn figuur. Vooral dat ik slanker lijk en leuke kleding draag. Heerlijk natuurlijk, al ben ik nog steeds aan het wisselen qua gewicht, het verschilt zo'n beetje per week.

Maar goed, het is altijd leuk om te horen en het streelt mijn ego ook wel een beetje, ondanks dat het om uiterlijke zaken gaat.

Alleen gistermiddag ging ik mijn oudste ophalen van de buitenschoolse opvang en daar kwam net een jongetje van een jaar of vijf naar buiten, keek me aan en zei zonder blikken of blozen: " Jij bent een heks zeker?!"
Nu vind ik dat an sich niet beledigend, integendeel!, maar omdat het net Halloween
( Samhain ) geweest is en alle heksen er in het tuincentrum nou niet echt uitzagen als jonge Godinnen, vroeg ik me af welke associatie het jochie met 'heks' had. Ik ben dan wel geen overlopend vat van zelfverzekerdheid, maar ik had nou ook weer geen pukkel op mijn neus of een punthoed op. En mijn kind haal ik gewoon met de Volvo ( mijn bezem is stuk ).



OF.......


Afbeelding van: www.everyoneweb.com/paganmanonca/


Dus dan moet je kiezen, hoe sla ik dit op? Ik heb besloten om het als groot compliment te zien ;)

Elfjes en creativiteit

Ik heb iets met elfen. Sinds ik als kind bij mijn nichtje een boek gelezen heb over een elfje met prachtige illustraties, spreken ze tot mijn verbeelding. Ben ik ervan overtuigd dat elfen bestaan, nee, maar ik ben er ook niet van overtuigd dat ze NIET bestaan. Ik laat het lekker in het midden en laat mijn fantasie samen met de elfen door groene bossen, langs stromende beekjes en over kleurige bloemen vliegen.

Hier vind je afbeeldingen van elfen die ik heel erg mooi vind. En vooruit, hier nog een paar.

Nu heb ik ook nog een heel mooi boek voor het tekenen en schilderen van elfen en andere magische wezens. En ik wil het graag gaan proberen.




Eigenlijk wil ik het al een hele tijd ( het boek heb ik al bijna vijf jaar ), maar ik heb me al die tijd laten tegenhouden doordat ik denk dat mijn niveau van tekenen ongeveer gelijk is aan dat van een achtjarige. Blijkbaar heb ik altijd het idee gehad dat als je ( als volwassene ) ergens aan begint, dat je het ook moet kunnen, of in ieder geval de aanleg ervoor moet hebben. Alsof een tekening een prestatie zou moeten zijn. Nu is het tijd om dit aan de kant te zetten, want wat er ook voor een creatie uit gaat komen, ik vind het belangrijker om het te gaan proberen en mijn creativiteit de vrije loop te laten en dat gaat niet als je een creatie beoordeelt op het niveau van verstand. En wie weet.............word ik wel ontzettend beroemd na mijn dood ;)

vrijdag 5 november 2010

Lekker eten

Elke keer neem ik me voor om iets interessants te gaan bloggen, om een heel leuk stukje te gaan schrijven of om iets heel diepzinnigs uit mijn mouw te schudden.
Maar helaas, vandaag even niet; het wil maar niet komen.....

Dus kan ik hier alleen maar schrijven dat ik een was heb gedraaid, boodschappen heb gehaald, boodschappen voor de helft heb ingeruimd. Boeiend he?! ( Njet )

Maar goed, vanavond gaan we uit eten met mijn ouders als bedankje voor het oppassen op de kinderen. Ze passen elke donderdag op en daar zijn de kinderen en wij heel erg blij mee. Dus vanavond nemen wij mijn ouders mee uit eten.
Ik heb er zin in, gezellig er even tussen uit en ik weet ook al wat ik ga eten: Varkenshaaspuntjes met gebakken ui en champignons in zoete ketjapsaus
Zo staat het letterlijk op de menukaart.
Avontuurlijk? Nee, want dat ik eet ik bijna altijd als ik in dat restaurant uit eten ga, maar aangezien dat uit eten ( om budgetaire redenen )tegenwoordig niet zo vaak meer voorkomt, geniet ik er heerlijk van. Het is bijna een soort van traditie om dat gerecht te nemen. En misschien, als we weer eens de financiele ruimte hebben om vaker naar een restaurant te gaan, zal ik heel spannend eens iets anders uitzoeken. Op dit moment hou ik de traditie gewoon in ere.


Zo een berichtje van niks, maar ik zelf heb ondertussen wel honger gekregen ;)

woensdag 27 oktober 2010

Genezingsproces

Vandaag zijn we weer naar het ziekenhuis geweest waar het verband van Lynn haar vinger werd gehaald. De arts zei dat het er goed uitzag en dat de wond dicht was. Wel zit het " tape " ( dat ze erop hadden gedaan om het allemaal een beetje op z'n plaats te duwen ) er nog op, maar dat komt omdat dat beter vanzelf los kan gaan, het zou teveel pijn doen om het in het ziekenhuis te doen. Dus we hebben de meiden vanavond meteen in bad gedaan. Het is er nog niet af, maar als het maar genoeg weekt in schoon water, dan gaat het er vanzelf af.

De arts vertelde dat het gehele genezingsproces nog wel een half jaar kan duren en dat het er nog raar uit zal zien de komende tijd. Verder liet hij ons de rontgen-foto zien en hij vertelde dat er wel een heel klein stukje bot was losgekomen ( en dat zag je ook op de foto ) maar dat het lichaam er zelf voor zorgt dat dat zal verdwijnen. Het zal nooit meer worden zoals het was, maar het zal genezen. En dat is natuurlijk het meest belangrijk.
Nu hopen dat ze de komende tijd een beetje voorzichtig zal zijn en dat haar grote zus ook niet meer per ongeluk op haar handje zal staan.

vrijdag 22 oktober 2010

Fascinatie

Als we met z'n allen in bad gaan, dan is er een moment dat het helemaal stilvalt in de badkamer. Dat is het moment dat mijn man zijn onderbroek naar beneden trekt en twee kleine meisjes gefascineerd toekijken naar wat er tevoorschijn komt.
Aurora, de oudste, begint dan een beetje te giechelen en zegt: Piemol!! Papa heeft een piemol! Waarna Lynn, de jongste, ook gezellig mee gaat doen. Eerst was het bij haar nog " pinjol ", maar ze is erg leergierig en haar zusje helpt ook mee om het
( bijna dan, op één letter na ) goed te zeggen: piemol. Het woord wordt nog enkele keren herhaald en dan kunnen we gewoon in bad en is het over.

Nu wordt het ondertussen ook als "vies" woordje gebruikt en hoor je het van beide meiden heel vaak, vooral in de auto.

Gisteren haalde ik mijn meiden op bij opa en oma en daar hoorde ik al dat het woord al enige malen was gevallen. Toen ze bij mij in de auto zaten begon het weer.
Het woord schijt een enkele keer en piemol continu.
En natuurlijk ontzettend gegiebel van twee meiden.
In eerste instantie dacht ik: laat maar, als je er geen aandacht aan besteedt, gaat het vanzelf wel over. Maar dat ging het dus niet. En na een dag werken, was ik er ook wel klaar mee. " En nu houden jullie op met dat woord. " Maar goed, dat bleek teveel gevraagd.......
Dus dacht ik aan de manier waarop mijn ouders ermee omgingen. Zij lieten ons ( mijn broer en mij ) tien minuten lang "vieze" woorden zeggen als wij zo'n bui hadden waarin we onze nieuw opgedane woordenschat vrolijk verkondigden. Na een minuut was die woordenschat dan uitgeput en werden die overige 9 minuten wel een hele lange tijd. En mijn ouders maar zeggen dat we gewoon alles mochten zeggen, maar dat we wel door moesten gaan. De lol was er dan snel af. Nu kon ik dat concept wel gebruiken, alleen voor een vierjarige was dat misschien teveel van het goede. Dus ik zei tegen haar: "Zeg het woord maar een heleboel keer achter elkaar." Ze hield het toch een goede twee minuten vol, met maar één woord!
En toen..............:" Mama, ik vind het niet leuk meer." "Nu wil ik graag woordjes met de letter "n" leren." En daar kwamen de normale woorden weer. Heerlijk, wat een rust.

Tot het laatste stukje van de autorit:

Aurora: " Lynn, zeg eens pie."
Lynn: " Pieee."
Aurora: " Lynn, zeg eens mol."
Lynn: " Mol, hihihihihi piemol, piemol."
Aurora: " Ohhh, mama, Lynn zegt piemol, dat mag toch niet!"

I give up!

Mea Culpa

Tsja, is het de herfst, zijn het de hormonen, of is er iets anders aan de hand? Misschien is het omdat je met dit weer meer in huis zit? Ik weet het niet, maar ik lees op meerdere blogs, zoals die van haar, dat dit een periode is dat er ineens weer iets gedaan wordt aan het interieur en dat de neiging er is om nieuwe spullen en kleding te kopen. Zo ook hier ( jaja, lekker origineel ;) NOT!)

Ik heb niet veel kleren, ik ben in de afgelopen 5 jaar twee keer de volledige 41 en 42 weken zwanger geweest en dat ging bij elke zwangerschap gepaard met 25 kg extra gewicht. Tijdens het aankomen en het naderhand afvallen heb ik zo'n beetje elke kledingmaat gehad. Nu zijn de kilo's er wel weer af, maar ik heb in mijn huidige maat niet erg veel kleding meer. En die kleren die ik nog heb zijn al meer dan 3 jaar ( sommige zelfs meer dan 7 jaar ) oud. ( Stiekem toch wel duurzaam! ). Maar soms wil ik mezelf eens in het nieuw steken en mooie kleding kopen. En laarzen natuurlijk ook, want mijn oude laarzen zijn af. Dus heb ik nieuwe laarzen gekocht:






En ( shame on me ) ik ben er zo ontzettend blij mee. Daarnaast heb ik nog 3 strakke broeken gekocht ( echt heel goedkoop, maar wel mooi ) om in die mooie laarzen te dragen en 2 dezelfde zwarte truitjes met decolleté voor € 8,95 per stuk.

Het enige wat ik nog graag wil is een lingeriesetje van Fauve. De dame van de lingeriewinkel belde mij gisteren om te vertellen dat mijn setje en jurkje binnen zijn. Dus...........erg origineel met dit stukje tekst ben ik niet, al vind ik het opmerkelijk dat ik zoveel herken in de blogs van anderen, maar eigenlijk wilde ik gewoon ( met een klein beetje schuldgevoel ) mijn nieuwe aankopen laten zien....



maandag 18 oktober 2010

Stoere meid

Vandaag zijn we met Lynn naar het ziekenhuis geweest voor controle.
Langzaam werd het verband van haar vinger gehaald en papa en mama zaten vol spanning af te wachten hoe het er onder het verband uit zou zien..........
Door het vetgemaakte verband kleefde het gelukkig niet aan haar vingertje vast en ondanks dat het buitenste verband vol bloed zat, zag haar vingertje zelf er schoon uit. De arts zei dat het er goed uitzag.
Mmmmmm, wij hadden een andere mening, want het topje stond helemaal scheef en je kon goed zien dat het maar door een paar stukjes vlees en bot bij elkaar gehouden werd. Maar goed, hij is de expert.
Toen werden er een paar stukjes wit tape ( sorry, ik ben een leek, het zal vast een andere naam hebben ) over het topje geplakt om het wat meer naar de vinger toe te drukken aan een kant, zodat het topje misschien iets rechter zou komen te zitten. Daarna werd er weer verband omheen gedaan. En al die tijd: Geen kik van Lynn.
Zelfs de arts zei dat ze zo stoer was en dat ze vaak anders mee hadden gemaakt.

Volgende week woensdag moeten we weer terugkomen voor een controle.

Met Lynn gaat het verder heel erg goed, alleen hoop ik dat ze iets rustiger aan doet, zodat ze niet weer op haar handje valt, zoals gisteren, waar we erg van schrokken omdat het toen weer een beetje ging bloeden.

Omdat wij ons meisje zo dapper vinden hebben we een kadootje voor haar gekocht. Een Nijntje met Beethovenmuziek! Lynn is er helemaal gek van:

Mooie tekst

Do not stand at my grave and weep

Do not stand at my grave and weep;
I am not there. I do not sleep.
I am a thousand winds that blow.
I am the diamond glints on snow.
I am the sunlight on ripened grain.
I am the gentle autumn rain.
When you awaken in the morning's hush
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circled flight.
I am the soft stars that shine at night.
Do not stand at my grave and cry;
I am not there. I did not die.

Dit gedicht van Mary Elizabeth Frye vind ik zelf erg mooi en wilde ik graag met jullie delen.

zaterdag 16 oktober 2010

Klein dapper meisje


Vanochtend, op wat in eerste instantie een rustige ochtend leek, stond ik in mijn ochtendjas, even buiten te roken ( shame on me )op het terras. Ik zag Lynn met de deur spelen; open, dicht, zogenaamd op slot doen en weer open. Toen kwam Aurora er bij, riep wat onverstaanbaars naar me en deed de deur weer dicht, waarop haar kleine zusje eerst zachtjes begon te piepen en daarna echt begon te huilen.
Ik stond buiten en kon niet goed zien wat er gebeurde en liep naar de deur toe, toen ik Aurora hoorde zeggen: " Mama, Lynn heeft bloed."
Toen begreep ik wat er was gebeurd; Lynn stond buiten mijn gezichtsveld bij het scharnier gedeelte van de deur en toen Aurora de deur dicht deed, zat het topje van haar middelvinger ertussen. Het zag er niet uit, allemaal bloed lekte langs haar vingers, pols en arm naar de grond en het topje van haar vinger leek zich onnatuurlijk ten opzichte van haar hele vinger te bewegen. Ik heb mijn kleine meid opgetild, op de bank gezet en manlief uit bed geroepen. Hij haastte zich om zich aan te kleden, terwijl ik mijn schoonzus belde. Ik wist dat Lynn naar de eerste hulp moest, maar ik wist niet of ik haar vingertje in de tussentijd moest koelen, moest verbinden of dat ik juist helemaal niets moest doen. Mijn schoonzus werd door mij uit haar bed gebeld en spoedde zich naar ons toe ( zo lief! ), terwijl ik ondertussen aan de telefoon hing met de hulpdienst. En ondertussen zat mijn kleine meid in mijn armen te huilen en te bloeden. De vrouw op de centrale vertelde me haar handje hoog bij haar borst/schouder te houden en er een schone theedoek omheen te wikkelen. Net toen mijn man zijn kleren aanhad, kwam mijn schoonzus binnen. Aangezien ik nog niet was aangekleed, besloten we dat papa en tante meegingen naar het ziekenhuis. Ze stapten in de auto en reden weg. Wat een rotgevoel om maar te moeten wachten op bericht.........En wat een rotgevoel voor mijn man om met zijn dochter mee naar het ziekenhuis te gaan en te zien hoe ze bloedde en dat ze er zo bleek en hulpeloos uit zag........

Ondertussen hadden Aurora en ik ons aangekleed en kwam het telefoontje vanuit het ziekenhuis dat er een foto van haar botje gemaakt moest worden om te kijken of dat gebroken was. Ik besloot om ook naar het ziekenhuis te gaan, maar ik had geen auto ( schoonzus was door haar buurvrouw afgezet bij ons en ze waren met onze auto met Lynn weggereden.) . Gelukkig kwam mijn schoonvader na een telefoontje om Aurora en mij op te halen. Aurora ging naar oma en ik met mijn schoonvader naar het ziekenhuis.
In het ziekenhuis kwamen ze uit de behandelkamer. Tante en papa met Lynn in zijn armen, Lynn met een mitella om en haar vingertje in het verband. Allemaal bleek, maar het eerste wat Lynn tegen mij zei was dat ze nu een ijsje gingen eten.
Ze bleek heel dapper geweest te zijn tijdens haar behandeling, ze huilde niet. De foto wees uit dat het botje wel beschadigd was, maar niet gebroken. Verder had de dienstdoende arts verteld dat de huid weer aan elkaar moest groeien en dat het niet gehecht hoefde te worden. Wel is er een vet verband om haar vinger gewikkeld.
Haar nageltje zat nog maar op een punt aan haar vinger vast en zal er waarschijnlijk snel afvallen. Ze heeft een zetpil gehad en moet die 3 keer per dag krijgen en tevens heeft ze een antibiotica kuur voorgeschreven gekregen.
In het ziekenhuis heeft ze twee kadootjes gehad, waar ze heel erg blij mee was; een eendje en een berenpuzzeltje.
Eenmaal thuis zat ze op de bank lekker televisie te kijken en ze kon zelfs weer lachen, terwijl haar ouders een beetje bleekjes het hele gebeuren nog eens bespraken.........

Maandag moeten we bellen om voor die dag een afspraak te maken om te kijken of het goed geneest.





dinsdag 12 oktober 2010

Moestuin en fotograferen

Het is nog steeds niet helemaal rond, maar ik wilde dit afgelopen weekend graag even naar onze moestuin om wat foto's te maken, zodat ik ze op mijn blog kon zetten. Dit wordt dus (hoogstwaarschijnlijk) onze moestuin:





We hebben meteen kennis gemaakt met de buren naast ons en ze nodigden ons uit om een kijkje te komen nemen in hun tuin en tuinhuis. Ontzettend mooi en het bracht ons ook weer op nieuwe ideeen. Moeilijk hoor, dat afwachten, maar als we eenmaal de tuin hebben............!

Aurora zag mij foto's maken van de tuin en wilde zelf ook wel een paar foto's maken, vooral van haar zusje Lynn. Dus hierbij de foto's van mijn kleine fotografe:






woensdag 6 oktober 2010

Moestuin en avondrood

Het is zover, mijn gevoel heeft me toch niet in de steek gelaten:

We hebben een moestuin!!
Het is nog niet helemaal zover, want de mensen die er nu op zitten moeten hun spullen nog afvoeren en het een en ander ondertekenen, maar als dat achter de rug is, dan hebben we onze tuin. Yes!
Ik kan niet vertellen hoe blij ik ermee ben, het is voor mij een manier om dichter bij Moeder Aarde te staan, om letterlijk te kunnen aarden.
Ik zit al te fantaseren hoe we de tuin kunnen indelen, wat ik graag wil verbouwen en wat we voor de meiden kunnen doen. Een stukje gras denk ik, met een huisje voor de kindjes en een stukje tuin voor ze waarin ze vanalles zelf mogen planten.
Verder een stuk siertuin, een stuk moestuin en een stuk kruidentuin. En als we een beetje gespaard hebben, dan wil ik er ook graag een kas op. Ideeen zat, maar er moet daarvoor nog een hoop gebeuren. Ik heb er zin in!

Hieronder een foto van mijn jongste dochter en een foto van de avondlucht van vandaag. Allebei heel erg mooi!





woensdag 29 september 2010

Inspiratie

Er zijn momenten dat ik zoveel in mijn hoofd heb, dat ik niet eens weet wat ik er, op dat moment, allemaal mee kan doen. Geweldige ingevingen op het gebied van groen leven, natuur, spiritualiteit, gedichten schrijven, opvoeden, koken en ja, zelfs huishouden ( al moet ik zeggen dat dat laatste iets minder voorkomt ;) )

Helaas overkomt me het tegenovergestelde ook regelmatig de laatste tijd. Geleefd worden door omstandigheden, drukte en zelf opgelegde verplichtingen. Het reageren op dingen in plaats van echt te leven. Mijn denken en handelen worden gestuurd door de dingen die om mij heen gebeuren in plaats van door mijn gevoel en intuïtie van binnen uit. Een gevoel van onmacht steekt zijn kop op en verlamd me cel voor cel............hoe kom ik uit die ratrace?

En dan ineens komt het weer; je loopt buiten en je ziet een vlinder, de lucht kleurt in prachtige tinten voordat de zon ondergaat, je speelt met je kinderen, je leest een tijdschrift, je praat met iemand, kijkt op iemands blog, luistert naar muziek of kijkt naar de maan en de sterren, het maakt niet uit wat het is, maar de inspiratie is terug. Je voelt je gevuld met ideeen, bruist van geestelijke energie en je voelt je verbonden met alles om je heen. En uiteindelijk besef je dat het altijd al vanbinnen heeft gezeten, maar het had even een vuurtje nodig om tot ontbranding te komen.


Als voorbeeld een foto van de tijdschriften die ik erg graag lees en waar ik mijn portie inspiratie vandaan haal:



En de links naar de sites van deze tijdschriften:

Happinez
Changethinkpositive
Green.2

En dit is het schrift met harde kaft dat ik speciaal heb gekocht om mijn gedichten in te schrijven:




dinsdag 21 september 2010

De spreekwoordelijke schop.........

Eindelijk had ik weer wat inspiratie om te bloggen, na een hele lange stilte. De titel was al door mij uitgekozen, maar zelfs daar bleek ik niet origineel in, zie hier ;)

Ik heb een lange fase van inertie achter de rug en besloot om mezelf maar eens even een flinke schop onder mijn kont te geven. En nu heb ik de laatste dagen eindelijk weer zin om dingen in en rond het huis te ondernemen.

Gisteren zijn manlief en ik de kelder ingedoken om weer een stuk op te ruimen. Het is nog steeds een losgeslagen bende, maar toch weer iets netter dan de afgelopen tijd. En zo, langzamerhand, kom je ook ergens! Het lijkt me heerlijk om de kelder straks helemaal op orde te hebben en de ruimte te kunnen gebruiken voor overzichtelijke opslag.

Vandaag heb ik al wat spullen uit de kelder naar de Kringloopwinkel gebracht en kinderkleding naar een tweedehands winkeltje die het voor je verkoopt. Dat ruimt ook weer op.

Verder hebben we een telefoontje gekregen dat er op het tuinencomplex een tuin vrij komt en of we interesse hadden. We hebben daarstraks gekeken en het was een tuin op een mooie locatie op het complex, alleen die mensen willen er nog 500 euro voor hebben. De schuur/het tuinhuis verkeert in erbarmelijke toestand ( en de tuin zelf ook )en zal echt moeten worden gesloopt en afgevoerd en dat alleen al zal waarschijnlijk al 500 euro gaan kosten. Dus of het hem gaat worden, ik weet het niet. We hebben contact gehad met iemand van het complex en zij heeft voorgesteld om zaterdagochtend met nog iemand van de directie te komen kijken en dan komen die mensen die de tuin nu huren ook. Ik hoop zo dat het onze tuin zal worden, maar de vraagprijs is te hoog en dat kunnen we niet opbrengen ( gezien de staat van de tuin en wat er nog zou moeten gebeuren om alleen al te beginnen ). Maar toch, op één of andere manier heb ik het gevoel dat deze tuin niet zomaar op dit moment komt.....
Afwachten maar!!

donderdag 26 augustus 2010

Boeken

Ik ben al een paar weken inspiratieloos. Ik weet niet wat ik wil schrijven en wat ik wil doen. Als ik mijn huis weer aan kant heb en mijn meiden op bed liggen, heb ik eindelijk de kans om de kelder eens aan te pakken. Maar als ik daar het lampje aan doe en die troep zie, weet ik niet waar ik moet beginnen. Ik moet er echt voor in de stemming zijn en die stemming ontbreekt nogal.
( Ik heb het een tijdje uitgesteld, omdat ik last van mijn rug kreeg. In de kelder kun je namelijk niet rechtop staan en dat is vervelend als je veel moet tillen.)

Verder zou ik nog zoveel willen doen:

- schuur opruimen
- schuur verven
- kelder opruimen
- gangkasten opruimen
- alles in huis een vaste plek geven

Maar er komt weinig uit mijn handen. Is het de naderende herfst die mij onrust geeft, zoals ik al bij enkelen gelezen heb? Ik weet het niet, maar die onrust is er.
Het enige wat ik nu wel veel doe is lezen. Heel veel lezen.

Manlief is een aantal avonden aan het klussen bij vrienden die een nieuw huis hebben. En als ik dan het dagelijkse avondritueel achter de rug heb, ( kindjes naar bed, woonkamer op orde en de was opgevouwen )vind ik het heerlijk om te lezen.
In de trein naar mijn werk, voor het slapen gaan, of stiekem even op de w.c. ( teveel info??? ) lees ik weer hele hoofdstukken.

Ik heb in de afgelopen week al vier boeken uit:




En ik wilde hier een foto bijvoegen, maar ik krijg het niet voor elkaar. Zelfs de computer heeft last van de wisseling der seizoenen, denk ik ;) ( ondertussen heb ik de foto er toch opgekregen, yeah )

woensdag 18 augustus 2010

Een klein stukje ark

Ik zit al dagen te denken wat ik nu weer eens zal schrijven en ik kwam er maar niet uit. Vandaar dat ik besloten heb om jullie een kleine blik in onze woonark te geven.
Hierbij dus onze woonkamer:






Verder ben ik ontzettend trots op onze druif! Niet dat ik er zelf veel aan hoef te doen, maar ik vind het gewoon geweldig hoe de trosjes groeien en langzaamaan van kleur veranderen. Ik kan bijna niet wachten tot ze volgroeid zijn. Het is een prachtig proces om mee te maken, hoe simpel het ook mag lijken:



woensdag 11 augustus 2010

Laatste update iepziekte

Het is gebeurd:

Onze mooie iepen zijn niet meer. Vandaag zijn ze weggehaald. Het is wel ontzettend kaal nu in de tuin.













En dit is het kale uitzicht nu:


dinsdag 10 augustus 2010

Onze ark

Voor degenen die nieuwsgierig zijn naar hoe wij wonen:

Dit was de ark toen wij hem kochten:




En dit is de ark na de verbouwing:




En dit is de ark als het lekker weer is:

Award



Van Valhalla heb ik een Award gekregen. Dank je wel Valhalla! Heel erg lief.
De bedoeling is om hem door te geven aan 5 mensen en om 5 dingen van jezelf op te schrijven die niet iedereen weet.
Nou, met die 5 mensen heb ik al moeite, want volgens mij hebben de meesten al een Award gekregen, al gun ik het ze natuurlijk wel om er nog 1 te krijgen.

Ik wil de Award doorgeven aan de volgende mensen, maar dan met de mededeling dat ze er niets mee hoeven te doen, tenzij ze het leuk vinden natuurlijk:

Aan Karin: omdat ze een prachtige blog heeft die mij ontzettend inspireert

Aan Jos: omdat hij zo gepassioneerd schrijft over zijn moestuin

Aan Marielle: omdat ze zo'n mooie stijl van schrijven heeft en omdat ze over onderwerpen schrijft die mij zeer aanspreken

Volgens mij heeft iedereen verder al een Award gekregen. Maar hierbij wil ik allen die ik volg, ga volgen en diegenen van wie ik de blogs nooit zal lezen, maar die anderen wel ontzettend inspireren bedanken voor hun bijdragen.

Nu is het de bedoeling om wat ontboezemingen op te schrijven van mezelf. Pfff, eens even denken.................

1. Ik rook alweer enige tijd. Eigenlijk erg dom en schadelijk voor mijn gezondheid, om niet te zeggen voor het besparen. Gelukkig zit ik nog lang niet op een pakje ( sigaretten ) per dag en hoop ik daar ook niet meer te komen. Ik rook nu zelfs shag ( goedkope ) om de kosten te drukken. shame shame

2. Ik vind het soms nog erg eng om iets op mijn blog te plaatsen. Zelfs de schrijfstijl is voor mijn gevoel nog niet helemaal " ik ". Ik schrijf ook gedichten, waarvan ik er 2 al op mijn blog heb staan en dat zijn echte stukjes van mij, maar ik ben er dagen over aan het denken of ik ze wel of niet moet plaatsen.

3. Ik heb de intentie om te bezuinigen en om duurzamer te leven, maar ik kan niet altijd de drang onderdrukken om iets te kopen. Vaak koop ik mijn boeken bijvoorbeeld nieuw, terwijl ik ze misschien ook tweedehands op de kop had kunnen tikken.

4. Ik vraag me wel eens af of ik genoeg doe voor mijn kindjes, of ik ze op de goede manier opvoed en of ik een goede moeder voor ze ben.

5. Ik ben een dwangneuroot



Zo, dat was dat ;)

maandag 9 augustus 2010

Project Kelder

Ik denk dat ik een beetje te laat ben ( of juist te vroeg misschien? ), maar ik heb zin in een rigoureuze schoonmaak. Sterker nog: ik ben er al een beetje mee begonnen de afgelopen week. Het grappige is, dat ik op meerdere blogs lees dat veel mensen ook begonnen zijn met het uitruimen van kasten en kamers. Zij bijvoorbeeld. Ik ben dus niet de enige...

Eén van de redenen voor die schoonmaak is, dat we een aantal rekeningen hebben liggen ( en verwachten ) die betaald moeten worden en dat deze maand net een weekje te veel lijkt te hebben.
Begrijp me niet verkeerd: we hebben nog steeds te eten, maar ik kijk wel steeds vaker naar de statiegeldflessen die ik nog heb liggen, ;)

Als het even krapper wordt, dan heb ik altijd de neiging om heel veel op te ruimen, to do-lijstjes te maken en spullen uit te zoeken die ik op MP kan zetten of kan verkopen op de rommelmarkt. Ik heb een grote behoefte aan overzicht! ( en centjes natuurlijk, hihi )

Dus ik ben vrolijk begonnen met de kelder. Wij hebben trouwens een kelder van 9m bij 3,5 m in onze ark, dus je kunt begrijpen dat dit niet zomaar even een klusje is!
Verder staan er allemaal spullen die al jaren in dozen zitten en van het ene huis naar het andere zijn gegaan, zonder er acht op te slaan. ( "kunnen we misschien ooit nog eens gebruiken ", "hebben we van die en die gekregen", je kent het wel?! )

Maar goed, de Tripp Trapp kinderstoel is al zo goed als verkocht en voor de rest verwacht ik nog wat spulletjes te kunnen verkopen. Heerlijk, het ruimt zo op...


Even een beeld van hoe onze kelder eruit ziet, vol met troep:




woensdag 4 augustus 2010

Voorbeeldfunctie

Zo, daar zijn we weer. We zijn heerlijk op vakantie geweest op de Utrechtse Heuvelrug. We hebben mooi weer gehad, we hebben slecht weer gehad, maar we hebben ons prima vermaakt.


De kindjes hadden een eigen "tentje" om overdag in te spelen. En wat is er nu fijner om in je eigen tent een hapje te eten:





En ja, regen hebben we ook meerdere malen gehad, maar Lynn is niet gek te krijgen, gewoon een parapju ( uitspraak Lynn )pakken en heerlijk in de regen spelen:




Wat je dus nooit moet doen met kinderen in de buurt ( en zeker niet op een camping ) is als ouders onderling grove woorden gebruiken om aan te geven dat je moet poepen. We hebben deze vakantie al vaker het woord diarree ( niet echt grof ) gebruikt, maar ook zeiden we wel eens: schijten.
Nu hebben we een creatieve vierjarige die doorhad dat papa naar de wc moest en vrolijk haar vader nariep: Papa, moet je diarree schijten??!!
Oeps.......


Vanwege de regen zijn we iets eerder weggegaan. Onze planning was om vrijdag naar huis te gaan, maar het zat er dik in dat we dan een natte tent mee moesten nemen. Al met al een fijne vakantie, al was hij iets korter dan gepland.

maandag 19 juli 2010

Stereotypen

Een prachtig plaatje van onze twee meiden. Maar eh...... zouden ze ons aan het imiteren zijn???? ;)


vrijdag 16 juli 2010

Kinderpraat




Onze dochters zijn nu 4 en 2 jaar oud. Wat gaat de tijd toch snel. Het is een cliché, maar tevens een waarheid als een koe!
In de loop van hun jonge leventjes leren ze praten en wat een grappige dingen zeggen ze dan.............

Toen Aurora net twee jaar oud was, waren ze aan de overkant van de gracht bezig aan de weg. Een zandwagen stortte zand op de grond en daarna werd het zand door een shovel weer opgepikt en naar de plaats van bestemming gereden. Ik kon dit allemaal niet zien, want we zaten te eten aan de grote tafel en ik zat op een lage stoel. Aurora zat echter in haar hoge kinderstoel en kon perfect door het raam kijken. Ze keek er gebiologeerd naar, met open mond. Ineens zei ze:
" Mamah, auto bah ehdaan, andejeh auto weer oprrruimuh. " Geweldig die kindertaal.

Ook was ik rond diezelfde tijd eens boos op haar, omdat ze niet wilde luisteren. Een beetje geërgerd vroeg ik haar: " Moet mama soms nieuwe oortjes voor je kopen? "
En in alle onschuld antwoordde ze: " Ja, blauwe. " Tsja, blijf dan maar eens boos.

En als er een brandweerauto, politieauto of ambulance met gillende sirene voorbij kwam noemde ze het standaard:
" Liedjeauto. "


Haar zusje Lynn, nu ook de leeftijd van twee jaar roept bij het horen van een sirene standaard: " Bjand. "


En paar weken geleden kwam Aurora van school met het verhaal dat een jongetje een meisje had gepest. Toen ik haar vroeg of zij wel eens een kindje pestte, zei ze, alsof het de normaalste zaak van de wereld was: " Ja, Lynn toch!"

Verder heeft Rory nog wel eens de neiging om in herhaling te vallen als het om het bedelen om snoep gaat. Mijn man heeft het na drie keer " nee " zeggen wel gehad en zegt dan vaak, wanneer ze daarna nog een keer om snoep vraagt: " Ik heb nieuws voor je, je krijgt het niet." Laatst kwam ze naar haar vader toegelopen en zei gevat:
" Papa, ik wil een snoepje en geen nieuws. "

Een eigen manier voor het uiten van boosheid hebben ze ook:

Toen Aurora ongeveer twee en een half was, had ze haar eigen uitspraak bedacht: " Die poepie latie. "
We waren een keer in een winkel waar ze een rolstoelhelling hadden. Aurora rende op en neer totdat er plotsklaps een meisje van ongeveer zes voor haar kwam staan. Dat meisje versperde haar de weg en Rory werd boos. Ze wees met haar wijsvinger naar haar, liep haar op die manier de hele tijd achterna en riep constant: "Die poepie latie, die poepie latie. " Waar ze het vandaan haalde weten we nog steeds niet, maar stiekem hebben we er smakelijk om gelachen.

Als Lynn het nu ergens niet mee eens is dan is het net een lama, soms met spuug, soms zonder spuug. Ook vindt ze alles " Pom. " ( = stom )

Maar ze is ook wel erg lief......
Laatst zaten ze in bad en toen keek Lynn omhoog naar het schilderij dat daar hing. Het is een afbeelding van een vrouw. Toen wij het kochten zei mijn man al dat ze op mij leek. En nu keek Lynnetje ernaar en zei heel hard, al wijzend met haar wijsvingertje: " Mama."




Heerlijk, die twee meiden van mij!!