woensdag 27 oktober 2010

Genezingsproces

Vandaag zijn we weer naar het ziekenhuis geweest waar het verband van Lynn haar vinger werd gehaald. De arts zei dat het er goed uitzag en dat de wond dicht was. Wel zit het " tape " ( dat ze erop hadden gedaan om het allemaal een beetje op z'n plaats te duwen ) er nog op, maar dat komt omdat dat beter vanzelf los kan gaan, het zou teveel pijn doen om het in het ziekenhuis te doen. Dus we hebben de meiden vanavond meteen in bad gedaan. Het is er nog niet af, maar als het maar genoeg weekt in schoon water, dan gaat het er vanzelf af.

De arts vertelde dat het gehele genezingsproces nog wel een half jaar kan duren en dat het er nog raar uit zal zien de komende tijd. Verder liet hij ons de rontgen-foto zien en hij vertelde dat er wel een heel klein stukje bot was losgekomen ( en dat zag je ook op de foto ) maar dat het lichaam er zelf voor zorgt dat dat zal verdwijnen. Het zal nooit meer worden zoals het was, maar het zal genezen. En dat is natuurlijk het meest belangrijk.
Nu hopen dat ze de komende tijd een beetje voorzichtig zal zijn en dat haar grote zus ook niet meer per ongeluk op haar handje zal staan.

vrijdag 22 oktober 2010

Fascinatie

Als we met z'n allen in bad gaan, dan is er een moment dat het helemaal stilvalt in de badkamer. Dat is het moment dat mijn man zijn onderbroek naar beneden trekt en twee kleine meisjes gefascineerd toekijken naar wat er tevoorschijn komt.
Aurora, de oudste, begint dan een beetje te giechelen en zegt: Piemol!! Papa heeft een piemol! Waarna Lynn, de jongste, ook gezellig mee gaat doen. Eerst was het bij haar nog " pinjol ", maar ze is erg leergierig en haar zusje helpt ook mee om het
( bijna dan, op één letter na ) goed te zeggen: piemol. Het woord wordt nog enkele keren herhaald en dan kunnen we gewoon in bad en is het over.

Nu wordt het ondertussen ook als "vies" woordje gebruikt en hoor je het van beide meiden heel vaak, vooral in de auto.

Gisteren haalde ik mijn meiden op bij opa en oma en daar hoorde ik al dat het woord al enige malen was gevallen. Toen ze bij mij in de auto zaten begon het weer.
Het woord schijt een enkele keer en piemol continu.
En natuurlijk ontzettend gegiebel van twee meiden.
In eerste instantie dacht ik: laat maar, als je er geen aandacht aan besteedt, gaat het vanzelf wel over. Maar dat ging het dus niet. En na een dag werken, was ik er ook wel klaar mee. " En nu houden jullie op met dat woord. " Maar goed, dat bleek teveel gevraagd.......
Dus dacht ik aan de manier waarop mijn ouders ermee omgingen. Zij lieten ons ( mijn broer en mij ) tien minuten lang "vieze" woorden zeggen als wij zo'n bui hadden waarin we onze nieuw opgedane woordenschat vrolijk verkondigden. Na een minuut was die woordenschat dan uitgeput en werden die overige 9 minuten wel een hele lange tijd. En mijn ouders maar zeggen dat we gewoon alles mochten zeggen, maar dat we wel door moesten gaan. De lol was er dan snel af. Nu kon ik dat concept wel gebruiken, alleen voor een vierjarige was dat misschien teveel van het goede. Dus ik zei tegen haar: "Zeg het woord maar een heleboel keer achter elkaar." Ze hield het toch een goede twee minuten vol, met maar één woord!
En toen..............:" Mama, ik vind het niet leuk meer." "Nu wil ik graag woordjes met de letter "n" leren." En daar kwamen de normale woorden weer. Heerlijk, wat een rust.

Tot het laatste stukje van de autorit:

Aurora: " Lynn, zeg eens pie."
Lynn: " Pieee."
Aurora: " Lynn, zeg eens mol."
Lynn: " Mol, hihihihihi piemol, piemol."
Aurora: " Ohhh, mama, Lynn zegt piemol, dat mag toch niet!"

I give up!

Mea Culpa

Tsja, is het de herfst, zijn het de hormonen, of is er iets anders aan de hand? Misschien is het omdat je met dit weer meer in huis zit? Ik weet het niet, maar ik lees op meerdere blogs, zoals die van haar, dat dit een periode is dat er ineens weer iets gedaan wordt aan het interieur en dat de neiging er is om nieuwe spullen en kleding te kopen. Zo ook hier ( jaja, lekker origineel ;) NOT!)

Ik heb niet veel kleren, ik ben in de afgelopen 5 jaar twee keer de volledige 41 en 42 weken zwanger geweest en dat ging bij elke zwangerschap gepaard met 25 kg extra gewicht. Tijdens het aankomen en het naderhand afvallen heb ik zo'n beetje elke kledingmaat gehad. Nu zijn de kilo's er wel weer af, maar ik heb in mijn huidige maat niet erg veel kleding meer. En die kleren die ik nog heb zijn al meer dan 3 jaar ( sommige zelfs meer dan 7 jaar ) oud. ( Stiekem toch wel duurzaam! ). Maar soms wil ik mezelf eens in het nieuw steken en mooie kleding kopen. En laarzen natuurlijk ook, want mijn oude laarzen zijn af. Dus heb ik nieuwe laarzen gekocht:






En ( shame on me ) ik ben er zo ontzettend blij mee. Daarnaast heb ik nog 3 strakke broeken gekocht ( echt heel goedkoop, maar wel mooi ) om in die mooie laarzen te dragen en 2 dezelfde zwarte truitjes met decolleté voor € 8,95 per stuk.

Het enige wat ik nog graag wil is een lingeriesetje van Fauve. De dame van de lingeriewinkel belde mij gisteren om te vertellen dat mijn setje en jurkje binnen zijn. Dus...........erg origineel met dit stukje tekst ben ik niet, al vind ik het opmerkelijk dat ik zoveel herken in de blogs van anderen, maar eigenlijk wilde ik gewoon ( met een klein beetje schuldgevoel ) mijn nieuwe aankopen laten zien....



maandag 18 oktober 2010

Stoere meid

Vandaag zijn we met Lynn naar het ziekenhuis geweest voor controle.
Langzaam werd het verband van haar vinger gehaald en papa en mama zaten vol spanning af te wachten hoe het er onder het verband uit zou zien..........
Door het vetgemaakte verband kleefde het gelukkig niet aan haar vingertje vast en ondanks dat het buitenste verband vol bloed zat, zag haar vingertje zelf er schoon uit. De arts zei dat het er goed uitzag.
Mmmmmm, wij hadden een andere mening, want het topje stond helemaal scheef en je kon goed zien dat het maar door een paar stukjes vlees en bot bij elkaar gehouden werd. Maar goed, hij is de expert.
Toen werden er een paar stukjes wit tape ( sorry, ik ben een leek, het zal vast een andere naam hebben ) over het topje geplakt om het wat meer naar de vinger toe te drukken aan een kant, zodat het topje misschien iets rechter zou komen te zitten. Daarna werd er weer verband omheen gedaan. En al die tijd: Geen kik van Lynn.
Zelfs de arts zei dat ze zo stoer was en dat ze vaak anders mee hadden gemaakt.

Volgende week woensdag moeten we weer terugkomen voor een controle.

Met Lynn gaat het verder heel erg goed, alleen hoop ik dat ze iets rustiger aan doet, zodat ze niet weer op haar handje valt, zoals gisteren, waar we erg van schrokken omdat het toen weer een beetje ging bloeden.

Omdat wij ons meisje zo dapper vinden hebben we een kadootje voor haar gekocht. Een Nijntje met Beethovenmuziek! Lynn is er helemaal gek van:

Mooie tekst

Do not stand at my grave and weep

Do not stand at my grave and weep;
I am not there. I do not sleep.
I am a thousand winds that blow.
I am the diamond glints on snow.
I am the sunlight on ripened grain.
I am the gentle autumn rain.
When you awaken in the morning's hush
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circled flight.
I am the soft stars that shine at night.
Do not stand at my grave and cry;
I am not there. I did not die.

Dit gedicht van Mary Elizabeth Frye vind ik zelf erg mooi en wilde ik graag met jullie delen.

zaterdag 16 oktober 2010

Klein dapper meisje


Vanochtend, op wat in eerste instantie een rustige ochtend leek, stond ik in mijn ochtendjas, even buiten te roken ( shame on me )op het terras. Ik zag Lynn met de deur spelen; open, dicht, zogenaamd op slot doen en weer open. Toen kwam Aurora er bij, riep wat onverstaanbaars naar me en deed de deur weer dicht, waarop haar kleine zusje eerst zachtjes begon te piepen en daarna echt begon te huilen.
Ik stond buiten en kon niet goed zien wat er gebeurde en liep naar de deur toe, toen ik Aurora hoorde zeggen: " Mama, Lynn heeft bloed."
Toen begreep ik wat er was gebeurd; Lynn stond buiten mijn gezichtsveld bij het scharnier gedeelte van de deur en toen Aurora de deur dicht deed, zat het topje van haar middelvinger ertussen. Het zag er niet uit, allemaal bloed lekte langs haar vingers, pols en arm naar de grond en het topje van haar vinger leek zich onnatuurlijk ten opzichte van haar hele vinger te bewegen. Ik heb mijn kleine meid opgetild, op de bank gezet en manlief uit bed geroepen. Hij haastte zich om zich aan te kleden, terwijl ik mijn schoonzus belde. Ik wist dat Lynn naar de eerste hulp moest, maar ik wist niet of ik haar vingertje in de tussentijd moest koelen, moest verbinden of dat ik juist helemaal niets moest doen. Mijn schoonzus werd door mij uit haar bed gebeld en spoedde zich naar ons toe ( zo lief! ), terwijl ik ondertussen aan de telefoon hing met de hulpdienst. En ondertussen zat mijn kleine meid in mijn armen te huilen en te bloeden. De vrouw op de centrale vertelde me haar handje hoog bij haar borst/schouder te houden en er een schone theedoek omheen te wikkelen. Net toen mijn man zijn kleren aanhad, kwam mijn schoonzus binnen. Aangezien ik nog niet was aangekleed, besloten we dat papa en tante meegingen naar het ziekenhuis. Ze stapten in de auto en reden weg. Wat een rotgevoel om maar te moeten wachten op bericht.........En wat een rotgevoel voor mijn man om met zijn dochter mee naar het ziekenhuis te gaan en te zien hoe ze bloedde en dat ze er zo bleek en hulpeloos uit zag........

Ondertussen hadden Aurora en ik ons aangekleed en kwam het telefoontje vanuit het ziekenhuis dat er een foto van haar botje gemaakt moest worden om te kijken of dat gebroken was. Ik besloot om ook naar het ziekenhuis te gaan, maar ik had geen auto ( schoonzus was door haar buurvrouw afgezet bij ons en ze waren met onze auto met Lynn weggereden.) . Gelukkig kwam mijn schoonvader na een telefoontje om Aurora en mij op te halen. Aurora ging naar oma en ik met mijn schoonvader naar het ziekenhuis.
In het ziekenhuis kwamen ze uit de behandelkamer. Tante en papa met Lynn in zijn armen, Lynn met een mitella om en haar vingertje in het verband. Allemaal bleek, maar het eerste wat Lynn tegen mij zei was dat ze nu een ijsje gingen eten.
Ze bleek heel dapper geweest te zijn tijdens haar behandeling, ze huilde niet. De foto wees uit dat het botje wel beschadigd was, maar niet gebroken. Verder had de dienstdoende arts verteld dat de huid weer aan elkaar moest groeien en dat het niet gehecht hoefde te worden. Wel is er een vet verband om haar vinger gewikkeld.
Haar nageltje zat nog maar op een punt aan haar vinger vast en zal er waarschijnlijk snel afvallen. Ze heeft een zetpil gehad en moet die 3 keer per dag krijgen en tevens heeft ze een antibiotica kuur voorgeschreven gekregen.
In het ziekenhuis heeft ze twee kadootjes gehad, waar ze heel erg blij mee was; een eendje en een berenpuzzeltje.
Eenmaal thuis zat ze op de bank lekker televisie te kijken en ze kon zelfs weer lachen, terwijl haar ouders een beetje bleekjes het hele gebeuren nog eens bespraken.........

Maandag moeten we bellen om voor die dag een afspraak te maken om te kijken of het goed geneest.





dinsdag 12 oktober 2010

Moestuin en fotograferen

Het is nog steeds niet helemaal rond, maar ik wilde dit afgelopen weekend graag even naar onze moestuin om wat foto's te maken, zodat ik ze op mijn blog kon zetten. Dit wordt dus (hoogstwaarschijnlijk) onze moestuin:





We hebben meteen kennis gemaakt met de buren naast ons en ze nodigden ons uit om een kijkje te komen nemen in hun tuin en tuinhuis. Ontzettend mooi en het bracht ons ook weer op nieuwe ideeen. Moeilijk hoor, dat afwachten, maar als we eenmaal de tuin hebben............!

Aurora zag mij foto's maken van de tuin en wilde zelf ook wel een paar foto's maken, vooral van haar zusje Lynn. Dus hierbij de foto's van mijn kleine fotografe:






woensdag 6 oktober 2010

Moestuin en avondrood

Het is zover, mijn gevoel heeft me toch niet in de steek gelaten:

We hebben een moestuin!!
Het is nog niet helemaal zover, want de mensen die er nu op zitten moeten hun spullen nog afvoeren en het een en ander ondertekenen, maar als dat achter de rug is, dan hebben we onze tuin. Yes!
Ik kan niet vertellen hoe blij ik ermee ben, het is voor mij een manier om dichter bij Moeder Aarde te staan, om letterlijk te kunnen aarden.
Ik zit al te fantaseren hoe we de tuin kunnen indelen, wat ik graag wil verbouwen en wat we voor de meiden kunnen doen. Een stukje gras denk ik, met een huisje voor de kindjes en een stukje tuin voor ze waarin ze vanalles zelf mogen planten.
Verder een stuk siertuin, een stuk moestuin en een stuk kruidentuin. En als we een beetje gespaard hebben, dan wil ik er ook graag een kas op. Ideeen zat, maar er moet daarvoor nog een hoop gebeuren. Ik heb er zin in!

Hieronder een foto van mijn jongste dochter en een foto van de avondlucht van vandaag. Allebei heel erg mooi!