zaterdag 16 oktober 2010

Klein dapper meisje


Vanochtend, op wat in eerste instantie een rustige ochtend leek, stond ik in mijn ochtendjas, even buiten te roken ( shame on me )op het terras. Ik zag Lynn met de deur spelen; open, dicht, zogenaamd op slot doen en weer open. Toen kwam Aurora er bij, riep wat onverstaanbaars naar me en deed de deur weer dicht, waarop haar kleine zusje eerst zachtjes begon te piepen en daarna echt begon te huilen.
Ik stond buiten en kon niet goed zien wat er gebeurde en liep naar de deur toe, toen ik Aurora hoorde zeggen: " Mama, Lynn heeft bloed."
Toen begreep ik wat er was gebeurd; Lynn stond buiten mijn gezichtsveld bij het scharnier gedeelte van de deur en toen Aurora de deur dicht deed, zat het topje van haar middelvinger ertussen. Het zag er niet uit, allemaal bloed lekte langs haar vingers, pols en arm naar de grond en het topje van haar vinger leek zich onnatuurlijk ten opzichte van haar hele vinger te bewegen. Ik heb mijn kleine meid opgetild, op de bank gezet en manlief uit bed geroepen. Hij haastte zich om zich aan te kleden, terwijl ik mijn schoonzus belde. Ik wist dat Lynn naar de eerste hulp moest, maar ik wist niet of ik haar vingertje in de tussentijd moest koelen, moest verbinden of dat ik juist helemaal niets moest doen. Mijn schoonzus werd door mij uit haar bed gebeld en spoedde zich naar ons toe ( zo lief! ), terwijl ik ondertussen aan de telefoon hing met de hulpdienst. En ondertussen zat mijn kleine meid in mijn armen te huilen en te bloeden. De vrouw op de centrale vertelde me haar handje hoog bij haar borst/schouder te houden en er een schone theedoek omheen te wikkelen. Net toen mijn man zijn kleren aanhad, kwam mijn schoonzus binnen. Aangezien ik nog niet was aangekleed, besloten we dat papa en tante meegingen naar het ziekenhuis. Ze stapten in de auto en reden weg. Wat een rotgevoel om maar te moeten wachten op bericht.........En wat een rotgevoel voor mijn man om met zijn dochter mee naar het ziekenhuis te gaan en te zien hoe ze bloedde en dat ze er zo bleek en hulpeloos uit zag........

Ondertussen hadden Aurora en ik ons aangekleed en kwam het telefoontje vanuit het ziekenhuis dat er een foto van haar botje gemaakt moest worden om te kijken of dat gebroken was. Ik besloot om ook naar het ziekenhuis te gaan, maar ik had geen auto ( schoonzus was door haar buurvrouw afgezet bij ons en ze waren met onze auto met Lynn weggereden.) . Gelukkig kwam mijn schoonvader na een telefoontje om Aurora en mij op te halen. Aurora ging naar oma en ik met mijn schoonvader naar het ziekenhuis.
In het ziekenhuis kwamen ze uit de behandelkamer. Tante en papa met Lynn in zijn armen, Lynn met een mitella om en haar vingertje in het verband. Allemaal bleek, maar het eerste wat Lynn tegen mij zei was dat ze nu een ijsje gingen eten.
Ze bleek heel dapper geweest te zijn tijdens haar behandeling, ze huilde niet. De foto wees uit dat het botje wel beschadigd was, maar niet gebroken. Verder had de dienstdoende arts verteld dat de huid weer aan elkaar moest groeien en dat het niet gehecht hoefde te worden. Wel is er een vet verband om haar vinger gewikkeld.
Haar nageltje zat nog maar op een punt aan haar vinger vast en zal er waarschijnlijk snel afvallen. Ze heeft een zetpil gehad en moet die 3 keer per dag krijgen en tevens heeft ze een antibiotica kuur voorgeschreven gekregen.
In het ziekenhuis heeft ze twee kadootjes gehad, waar ze heel erg blij mee was; een eendje en een berenpuzzeltje.
Eenmaal thuis zat ze op de bank lekker televisie te kijken en ze kon zelfs weer lachen, terwijl haar ouders een beetje bleekjes het hele gebeuren nog eens bespraken.........

Maandag moeten we bellen om voor die dag een afspraak te maken om te kijken of het goed geneest.





4 opmerkingen:

  1. Ach gossie! Arme kleine, arme jij, arme jullie! Beterschap met het vingertje!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Pffff ik heb het ademloos gelezen. Gelukkig lijkt het goed afgelopen/af te lopen...

    Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oh oh, arm meisje! Kippenvel stond in mijn nek, ooow dat vingertje...

    Zijn jullie inmiddels een beetje bekomen van het hele gebeuren?

    Sterkte voor je dappere kleine meisje. Haha, meteen roepen over ijs. Grappig :D

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ach, arm meiske!! En wat zul je geschrokken zijn, meestal realiseer je dat pas achteraf.
    Veel strekte!!

    BeantwoordenVerwijderen