vrijdag 14 januari 2011

Over een zeer teentje en een tekening



Onze oudste dochter was, net als haar zusje, vorige week ziek, pijn in haar oortje, koorts, gewoon echt grieperig. Gelijktijdig had ze een verdikking bij haar grote teen. Haar nagel was een beetje beschadigd doordat ze zich (waarschijnlijk, want precies weten we het niet eens ) gestoten had en daarna aan het peuteren was geslagen. Onderaan haar nageltje was een verdikking zichtbaar. Door haar koorts en haar oorpijn kreeg het wel de aandacht, maar omdat ze er voor de rest geen last van scheen te hebben, hadden we niet meteen het idee dat het iets ernstigs was. Toen het weer een beetje beter ging met haar, zagen we dat de verdikking onderaan haar nagel nog steeds aanwezig was. Ik besloot de dokter te bellen en de assistente zei dat het waarschijnlijk een ontsteking was en dat, als ze er geen koorts bij kreeg en het niet erger werd, we het het beste vochtig konden houden met vochtige pleisters of verband en een voetenbadje met biotex of soda. De koorts was over en ze voelde zich weer beter, dus we gingen met haar tips aan de slag. Maar het werd niet beter en gisteren had ze haar teen ook nog eens gestoten. De plek werd roder en groter. Vannacht bleek ze ineens ook weer een beetje oorpijn te hebben en ze had weer koorts. Haar temperatuur was vlakbij de 40 graden Celcius. Dus vanochtend hebben we de huisarts gebeld om te vragen of die naar haar oor en haar teen wilde kijken. Toen hij haar teen zag, zei hij dat er meteen iets aan moest gebeuren en we konden later die middag terug komen voor de behandeling. Aurora moest huilen, want ze zou twee verdovingsprikken in haar teentje krijgen, voordat de arts een stuk van haar nagel kon wegknippen en de plek kon schoonmaken. In auto beloofden we haar een kadootje, net zoals haar zusje dit had gehad toen ze naar het ziekenhuis was geweest. Ze begon stilletjes te huilen en toen ik vroeg wat er was zei ze: " Mama, is het erg als ik moet huilen als ik die prikjes krijg?" " Natuurlijk niet, als je pijn hebt mag je toch huilen " , zei ik. " Maar krijg ik dan nog wel een kadootje? " " Ja schatje, natuurlijk. " Vanmiddag gingen we weer terug naar de arts. En Aurora, die zich natuurlijk al niet lekker voelde door de koorts, was bleek en verdrietig. Toen kwam het moment van de spuiten. Wat duurde dat tergend lang, voordat alle vloeistof in haar teen werd ingespoten. Aurora huilde en schreeuwde het uit in papa's armen, het arme meisje. Toen de tweede en laatste prik klaar was, vroeg de arts aan haar of het wel met haar ging. En als vierjarig meisje heb je natuurlijk je prioriteiten.........
Haar antwoord was: " Nee, en mijn haar zit ook al niet meer goed."

Nadat de verdoving was ingewerkt ging het beter. De teen werd behandeld en we konden weer gaan. Aurora heeft haar kadootje gekregen en nu ligt ze lekker te slapen in haar bedje.


Afgelopen week kwam ze met bovenstaande tekening naar me toe: " Mama, deze heb ik voor jou gemaakt. " Ik keek goed naar de tekening, en zei tegen haar: " Wat ontzettend lief van je, dank je wel, heb je een mooi lieveheersbeestje voor mij gemaakt?!." " Ja...eh nee, nou, eigenlijk was het een schaap, maar hij is een beetje mislukt." Tsja..............

3 opmerkingen:

  1. En mijn haar zit ook niet goed! Wat een geweldige opmerking :-) Beterschap voor der teentje!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat vervelend allemaal zeg! Al die pijn. En die tekening dat is gewoon een lievemeidenschaap! Dat zie je toch zo!

    Liefs, Haagje

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Arm meisje. Beterschap hoor!

    Het lieveheersschaap is echt briljant.

    BeantwoordenVerwijderen